WAT IS PLAGIAAT?

Blurred Lines was een grote hit voor Robin Thicke en Pharrell Williams. Misschien dachten zij te kunnen gaan rentienieren van de opbrengsten. Dat valt tegen: de kinderen van Marvin Gaye beweren dat zij plagiaat hebben gepleegd en kregen daarin van een rechter gelijk.  Zij vinden dat 'Blurred Lines'  erg  lijkt op het nummer 'Got To Give Up' van hun vader.

Ook Jay Z en Kanye West zijn aangeklaagd voor plagiaat. Zanger Joel Mac claimt dat het nummer Made In America dat op hun album staat oorspronkelijk van hem is. Ook Beyoncé Knowles ligt onder vuur, omdat het nummer XO plagiaat zou zijn. Een man die zegt bevriend te zijn met een achtergrondzangeres van Beyoncé liet naar eigen zeggen  zijn nummer XOXO horen en denkt dat het nummer op die manier bij Knowles is gekomen.

Plagiaat, wat is dat eigenlijk? Plagiaat is het overnemen van het werk van iemand anders, waarbij de indruk wordt gewekt alsof het een eigen, oorspronkelijk werk betreft van degene die plagiaat pleegt. In de muziek wordt het meestal beoordeeld aan de hand van het akkoordenschema, de melodielijn, toonsoort, tempo en arrangement.

Plagiaat is van alle tijden. Een bekend geval is My Sweet Lord van George Harrison dat opvallende overeenkomsten zou vertonen met het nummer He's so fine van The Chiffons. Harrison verloor de rechtszaak, maar kocht later de rechten van het nummer op. Van recenter datum is de beweerde overeenkomst tussen Creep van Radiohead en The air that I breathe van de Hollies . Zowel in het geval van George Harrison als van Radiohead kan je je afvragen wat de overeenkomst is.

Omgekeerd wordt in sommige gevallen aangenomen dat er geen sprake is van plagiaat, terwijl de overeenkomsten manifest zijn. Luister maar eens naar The Banjo Song van The Big Three en Venus van Shocking Blue.

HERVORMING AUTEURSRECHT

Het kabinet gaat het auteursrecht nog niet hervormen. Nederland wil eerst initiatieven uit Europa afwachten. Dat zei staatssecretaris Fred Teeven van Veiligheid en Justitie onlangs in de Tweede Kamer.

Eerder dit jaar liet de staatssecretaris in een brief aan de Tweede Kamer weten voorstander te zijn van een flexibeler, toekomstbestendiger en meer rechtszeker auteursrecht door de introductie van meer open geformuleerde uitzonderingen en beperkingen.

De vroegere Nederlandse Eurocommissaris van de Digitale Agenda, Neelie Kroes stelde zich op het standpunt dat niemand baat heeft bij het huidige auteursrecht. Het werkt creativiteit, innovatie en economische groei tegen. Zij wilde naar een auteursrechtenstelsel waarin de maker en de consument centraal staan en dat innovatie en creatie stimuleert door makers te belonen. Het huidige systeem schiet volgens haar in die doelstellingen tekort. Tussenpersonen zoals uitgevers hebben in het huidige systeem een dominantere rol dan de makers. Het gaat erom een systeem te creëren dat gebruik maakt van nieuwe technologieën en de verspreidingsmogelijkheden.

De nieuwe eurocommissaris van Digitale Economie en Samenleving, Günther Oettinger gaf in een interview aan dat hij duidelijkheid wil scheppen. Hij is van mening dat internetbedrijven zoals Google een heffing moeten betalen. Daarbij moet duidelijk zijn wat hierbij de rechten zijn van auteurs en kunstenaars.

Dat belooft niet veel goeds. Een nieuw auteursrecht waarbij heffingen centraal staan.

DE SIRENE OP MAANDAG

Iedere eerste maandag van de maand worden wij om 12.00 uur weer vergast op loeiende sirenes. Het gaat hier om een test van het luchtalarm dat bedoeld is als waarschuwing voor dreigend gevaar of een ramp. Laatst vroeg iemand mij of er sprake is van auteursrecht op dit geluid. Wij moeten dan een aantal dingen nagaan:

1.Is dit een werk van letterkunde, wetenschap of kunst;
2.Is het door iemand gemaakt;
3. Is er sprake van een zintuiglijk waarneembare creatie met een eigen, oorspronkelijk karakter, dat het persoonlijk stempel van de maken draagt?

De eerste vraag doet vermoeden dat er geen auteursrecht rust op het sirenegeluid, want kunst is het niet. Zo strikt wordt dit echter niet gedefinieerd. Alle muzikale composities vallen hieronder, waarbij het niet van belang is of die lelijk, minimalistisch of eentonig zijn. Je kunt je wel afvragen: waar houdt geluid op en begint muziek?

Dan de tweede vraag. Het moet door iemand ooit gemaakt zijn, zonder maker is er geen auteursrecht. Dat staat hier niet vast. Het kan ook min of meer ontstaan zijn.

De derde vraag moet in gedeelten beantwoord worden. Niemand kan betwisten dat loeiende sirenes zintuiglijk waarneembaar zijn. Je kunt zelf zeggen dat het geluid een eigen, oorspronkelijk karakter heeft, maar een persoonlijk stempel van de maker ligt lastiger. Dat het voortbrengsel het persoonlijk stempel van de maker moet dragen betekent dat sprake moet zijn van een vorm die het resultaat is van scheppende menselijke arbeid en dus van creatieve keuzes. Dat lijkt mij niet het geval te zijn.

Het auteursrecht stelt de maker in staat zijn werk te exploiteren, gebruik van zijn werken toe te staan of te verbieden. De overheid heeft het auteursrecht niet nodig. Zo kennen wij de Regeling optische en geluidssignalen die bepaalt welke voertuigen zwaailichten of hoorns mogen gebruiken. Ook is er de regeling WAS (Waarschuwings- en alarmeringssysteem bij rampen of crises) die vooral gaat over procedures en coördinatie tussen hulpdiensten. Over de sirene is daarin niet direct iets te vinden.

Daarover volgende maand meer. Om dezelfde tijd.

DE EVALUATIE VAN HET AUTEURSRECHT IN DE EUROPESE UNIE

De Europese Commissie heeft een publieke consultatie georganiseerd, waarbij belanghebbenden hun commentaar kunnen leveren op de komende evaluatie van het auteursrecht in de Europese Unie. Hieronder volgt in samengevatte vorm de bijdrage van VillaMusicRights.
Het auteursrecht is bedoeld voor mensen die creatieve prestaties leveren en hen controle over hun werk te geven en hen te belonen.

Dit is in principe een goed werkend systeem, ook grensoverschrijdend. Maar de muziekindustrie heeft daar een karikatuur van gemaakt. In de praktijk profiteren platenmaatschappijen, muziekuitgevers, managers en collectieve rechtenorganisaties van de creatieve prestaties van anderen, en zij zijn degenen die problemen ondervinden en verdere maatregelen nodig hebben.

De beste manier om het systeem te verbeteren is volledige transparantie. Op VillaMusicRights kunnen componisten hun eigen werk kunnen uploaden , en zij bepalen de prijs en de looptijd van de licenties die zij verlenen . Als een zakelijke gebruiker een licentie verwerft , zal de componist worden geïnformeerd en betaald . De EU zou contact opnemen met de lidstaten en met hen afspraken maken dat er op nationaal niveau er goede informatie is over hoe creatieve mensen hun rechten kunnen beheren. Er moet vooral duidelijk worden gemaakt dat collectief beheer niet de enige manier is.

Auteursrecht moet terugkeren naar (muziek)makers. Auteursrecht is een beloningssysteem voor makers en geen straf voor de burgers , waarin de begrippen downloadverbod en thuiskopieheffing centraal staan. Zou het niet mooi zijn als in toekomstig beleid innovatie en het stimuleren van vernieuwende initiatieven centraal worden gesteld? Zolang dat niet zo is, zullen de oude structuren - althans voorlopig - blijven. Dit is onwenselijk, want op deze manier blijven creatieve mensen afhankelijk van organisaties die eigenbelang als het meest belangrijk blijven zien.

In media , telecom , spoorwegen , energie, enz. is een vergaande liberalisering ingezet, meestal aangestuurd op Europees niveau. Liberalisering heeft vaak met twee kanten: een " ontmanteling " van de openbare aanbieders en stimulering van concurrentie. In het auteursrecht zijn er organisaties die met uitsluiting van anderen door de lidstaten zijn aangewezen. Geliberaliseerde markten, zoals media en telecommunicatie, zijn gebaseerd op het omgekeerde. De overheid zou dat ook moeten doen op de markt voor auteursrechten, dus concurrentie stimuleren.

AUTEURSRECHT TERUG NAAR DE MAKERS

De wereld van het auteursrecht is al jaren in beweging. Iedere nieuwe vorm van distributie levert een berg problemen op, omdat de oude, soms monopoloïde structuren niet in staat zijn zich in te stellen op nieuwe technologieën. Door sommigen wordt daarom wel gepleit voor een drastische hervorming of zelfs afschaffing van het auteursrecht. Het auteursrecht is oorspronkelijk bedoeld om diegenen die creatieve prestaties leveren zeggenschap te geven over hun werk en hen daarvoor te belonen. M.n. de muziekindustrie heeft daar een karikatuur van gemaakt. In de praktijk zijn het platenmaatschappijen, muziekuitgevers, managers en collectieve rechtenorganisaties die profiteren van de creatieve prestaties van anderen. Het auteursrecht moet daarom terug naar de makers. Vanuit die gedachte is VillaMusicRights opgericht, een innovatieve organisatie die het via een website mogelijk maakt dat artiesten hun eigen rechten beheren en zij rechtstreeks in contact komen met de gebruikers van hun muziek, een soort marktplaats dus. Het auteursrecht is een beloningsysteem voor artiesten en geen strafsysteem voor de burger, waarin de begrippen downloadverbod en thuiskopie centraal staan. Wat zou het mooi zijn als in toekomstig beleid innovatie en het stimuleren van vernieuwende initiatieven centraal staan. Zolang dat niet zo is, blijven de oude structuren – althans voorlopig – in stand. Dat is onwenselijk, want zo blijven creatieve personen afhankelijk van organisaties die het eigenbelang het zwaarst vinden wegen.

GEBREK AAN INZICHT SCHAADT AANZIEN AUTEURSRECHT

De laatste decennia en vooral de laatste jaren is er vaak iets te doen om auteursrecht. Het is volgens sommigen verouderd en volgens anderen overbodig. De oude instituties proberen parmantig de digitale wereld te behandelen alsof er nooit iets veranderd is en ontketenen daarom keer op keer stormen van kritiek. Recent was Buma/Stemra weer eens in het nieuws toen deze organisatie – voor de tweede keer overigens – aankondigde het embedden van video’s te gaan behandelen als een nieuwe openbaarmaking. De geschiedenis herhaalt zich. In de jaren 80 bleek dat het doorgeven via de kabel van tv-programma’s die oorspronkelijk alleen via de ether waren te ontvangen een nieuwe openbaarmaking opleverde. Sindsdien blijkt iedere techniek, iedere vernieuwing, iedere verandering een nieuwe openbaarmaking op te leveren. Tegelijkertijd worden er tarieven voor die openbaarmakingen gehanteerd die overeenkomen met de tarieven voor de oorspronkelijke openbaarmaking. Dat is vanuit de onzuivere redenering dat iedere openbaarmaking een nieuwe markt van gebruikers zou opleveren. Kortom, als een afzetmarkt uit een x aantal afnemers bestaat, dan kan dezelfde markt even later uit 5 keer zoveel afnemers bestaan. Inmiddels begint de situatie wat te kantelen, niet alles is meer een openbaarmaking, omdat volgens recente rechtspraak van het Europese Hof van Justitie de notie ‘publiek’ wat teveel uit het oog verloren is. Dat is één kant van het verhaal. Net als de werkelijkheid is het recht voortdurend in beweging en veranderen regels onder invloed van gewijzigde ethische of politieke opvattingen. Daarom moeten het recht en de daarop gebaseerd regels geïnterpreteerd worden. Ook die interpretatie is geen statische aangelegenheid. Wie zich beroept op “regels zijn regels” heeft er niet veel van begrepen. Gelijke gevallen gelijk behandelen, het zgn. gelijkheidsbeginsel, houdt geenszins in dat ongelijke gevallen ook gelijk behandeld moeten worden, vooral niet als dat tot ongelijke of onredelijke gevolgen leidt. Minstens zo belangrijk is het belang dat beschermd moet worden. Keren we terug naar het auteursrecht. Wat is dat ook alweer? Dat is het recht van de maker van muziek, een boek of een film om te bepalen wat er gebeurt met het product dat hij gemaakt heeft. Hij kan zeggen: ik houd het lekker allemaal voor mezelf. Hij kan ook zeggen: ik vind het goed dit product openbaar gemaakt wordt via radio, televisie, internet of in een theater en ik vind het ook goed dat het wordt vastgelegd op bijvoorbeeld een cd, dvd of in boekvorm. Kort samengevat: het recht van de maker om beloond te worden voor zijn creatieve prestaties. Even los van de vraag of het slim is het beheer van je rechten aan een organisatie als Buma/Stemra over te dragen, zo’n organisatie zal rekening moeten houden met de belangen van de maker. Een van die belangen is dat het recht van de maker niet onder druk komt te staan door maatschappelijke weerstanden. Die ontstaan door een gebrek aan inzicht in de werkelijkheid en in de werking van het recht, en dat is schadelijk voor het aanzien van het auteursrecht.

OVERDRACHT VAN AUTEURSRECHT

Als schrijver van muziek kun je ervoor kiezen lid te worden van een collectieve beheersorganisatie zoals Buma/Stemra of Sabam. Je tekent dan een exploitatiecontract met zo’n organisatie. Een contract heeft altijd twee kanten: het geeft rechten en verplichtingen. Dat is ook zo als je iets koopt. De verkoper levert iets, geeft jou het eigendom en staat in voor de deugdelijkheid van het product, jij betaalt en neemt het in ontvangst. Zo gaat het ook met een exploitatiecontract. Aan Buma/Stemra of Sabam draagt de auteur de rechten over van zijn muziek, niet alleen van bestaand repertoire, maar ook van toekomstig repertoire. Die organisaties exploiteren en handhaven de rechten, waar ook ter wereld. In de praktijk geven zij dus toestemming of weigeren zij toestemming te geven om jouw muziek openbaar te maken of te verveelvoudigen, stellen zij de voorwaarden vast en treden op tegen inbreuken op het muziekauteursrecht. Als tegenprestatie verplichten Buma/Stemra en Sabam zich de ontvangen gelden te betalen aan de aangesloten muzikanten. Als componist sta je er bovendien voor in dat je echt helemaal zelf beschikt over alle rechten en is het je verboden handelingen te verrichten die de schijn of indruk wekken dat je zelf of een ander dan Buma/Stemra of Sabam de muziekauteursrechten op het repertoire exploiteren en handhaaft. Kortom, Buma/Stemra en Sabam treden in jouw plaats en als componist heb je dus niets meer over je muziek te vertellen. Als je een openluchtconcert wilt geven moet je toestemming vragen om je eigen nummers te mogen spelen, hetzelfde geldt voor het opnemen van een CD in eigen beheer.

KLINKT ER MUZIEK IN UW ZAAK?

Laatst kreeg ik een brief van een bakker. Wie brood eet moet bij mij brood kopen. Wilt u mij het laten weten als u geen brood eet? Merkwaardig? Toch komt in de praktijk iets vergelijkbaars voor.

Onlangs ontvingen allerlei bedrijven een brief van Buma/Stemra en Sena, die gezamenlijk opereren onder de naam mijnlicentie.nl.

Daarin treffen wij de volgende passages aan: Wanneer er muziek in uw zaak klinkt heeft u een muzieklicentie nodig van Buma/Stemra en Sena. Gebruikt u muziek in uw onderneming en heeft u nog geen licentie? Dan verzoeken wij u uw licentie aan te vragen. Gebruikt u geen muziek in uw onderneming? Ook in dat geval verzoek wij u vriendelijk ons dit te laten weten.

Deze passages zijn in zijn algemeenheid onjuist.

Je hebt alleen een licentie nodig van Buma/Stemra en Sena als je muziek gebruikt die behoort tot het door hen beheerde muziekrepertoire.

In het geval van Buma/Stemra gaat het dan om muziek van componisten die bij hen of bij hun buitenlandse zusterorganisaties zijn aangesloten.

Sena is belast met de inning van vergoedingen voor het draaien van voor commerciële doeleinden uitgebrachte opnamen ten behoeve van uitvoerende artiesten. Deze organisatie kent geen leden. De bijzondere bevoegdheid die Sena heeft, heeft betrekking op het zónder toestemming uitzenden of openbaar maken.

In de volgende gevallen heb je als bedrijf niets te maken met Buma/Stemra en/of Sena:
1. De componist is al 70 jaar dood, het auteursrecht is dan vervallen
2. De opname is meer dan 50 jaar oud (wordt 70 jaar)
3. De componist/uitvoerende beheert zijn eigen rechten (zoals bijvoorbeeld via VillaMusicRights)
4. De muziek is beschikbaar onder Creative Commons-licenties (de componist kiest een licentie en bepaalt de maker in welke mate zijn of haar werk verder verspreid en bewerkt mag worden).

De brief van de bakker is inmiddels door de hond opgegeten.

DE GEZAMENLIJKE SERVICE VAN BUMA/STEMRA EN SENA

Stel, je bent een horeca-ondernemer in het zuiden van het land en je hebt inmiddels genoeg van de forse heffingen die organisaties van rechthebbenden je opleggen, terwijl je gewoon voor je gasten een prettig muziekje wilt laten horen.
Je gaat je oriënteren op alternatieven. Een ervan is muziek draaien van componisten die al meer dan 70 jaar dood zijn, waarvoor je geen vergoedingen voor auteursrechten meer verschuldigd bent. Wel moet je betalen voor de (naburige) rechten van degene die de muziek uitvoert. Behalve als de uitvoering 50 jaar geleden heeft plaats gevonden (wordt 70 jaar).
Je kijkt nog eens om je heen en je merkt dat er alternatieven zijn, omdat er ook rechthebbenden zijn die zich niet laten (willen) vertegenwoordigen door organisaties maar hun eigen rechten beheren: zij beheren hun rechten helemaal zelf of via Creative Commons of via VillaMusicRights.
Hoe dan ook, je wilt af van de collectieve organisaties Buma/Stemra (auteursrecht) en Sena (naburige rechten) die tegenwoordig als één organisatie opereren – volgens geruchten om het de gebruikers makkelijker te maken – onder de naam Service Centrum Auteurs- en Naburige rechten.
Dat blijkt geen gemakkelijke opgave. De horeca-ondernemer kiest ervoor muziek van erg dode componisten te draaien, gespeeld door nog erg levende uitvoerende musici. Van het Service Centrum ontvangt hij een factuur. Hij verwacht een rekening van Sena te moeten betalen, maar er komt ook een rekening van Buma/Stemra. Dat kan een foutje zijn, dus hij laat dat even weten. Maar nee, er volgt een aanmaning (met aanmaningskosten) en men schakelt zelfs een incassobureau in.
Dit is nog lang niet alles. De horeca-ondernemer wil wat meer variatie in de muziek en besluit in februari 2012 muzieklicenties te verwerven van componisten die hun eigen rechten beheren via VillaMusicRights. Dat laat hij weten aan het Service Centrum, waarmee hij het contract met de rechtenorganisaties opzegt. Dan blijkt dat deze hobbyisten ook een rekening sturen:
a. voor het gebruik van muziek van rechtendragend materiaal op VillaMusicRights en
b. voor de periode dat deze muziek in het geheel nog niet afgenomen was, nl. in het tweede halfjaar van 2011.
Dat VillaMusicRights rechtendragend repertoire bevat klopt, alleen behoren die rechten niet tot het repertoire van Buma/Stemra of van Sena maar tot het repertoire van de betreffende artiesten die er bewust voor kiezen zelf hun rechten te beheren.
Je zou er om kunnen lachen als het niet zo ernstig was. En ernstig is het.
Wordt vervolgd.

Auteursrecht terug naar de makers

Op 30 november a.s. vergadert de Vaste Commissie voor Veiligheid en Justitie met staatssecretaris Teeven over verschillende auteursrechtelijke onderwerpen. De wereld van het auteursrecht is al jaren in beweging. Iedere nieuwe vorm van distributie levert een berg problemen op, omdat de oude, soms monopoloïde structuren niet in staat zijn zich in te stellen op nieuwe technologieën. Door sommigen wordt daarom wel gepleit voor een drastische hervorming of zelfs afschaffing van het auteursrecht. Het auteursrecht is oorspronkelijk bedoeld om diegenen die creatieve prestaties leveren zeggenschap te geven over hun werk en hen daarvoor te belonen. M.n. de muziekindustrie heeft daar een karikatuur van gemaakt. In de praktijk zijn het platenmaatschappijen, muziekuitgevers, managers en collectieve rechtenorganisaties die profiteren van de creatieve prestaties van anderen. Het auteursrecht moet daarom terug naar de makers. Vanuit die gedachte is VillaMusicRights opgericht, een innovatieve organisatie die het via een website mogelijk maakt dat artiesten hun eigen rechten beheren en zij rechtstreeks in contact komen met de gebruikers van hun muziek, een soort marktplaats dus. Wij zijn verheugd dat Eurocommissaris Kroes diezelfde gedachtegang lijkt te volgen en onlangs verklaarde dat het auteursrecht een beloningsysteem is voor artiesten en geen strafsysteem voor de burger. Maar vanuit het kabinet zijn nog weinig geluiden gehoord die wijzen op een beleid waarin innovatie en het stimuleren van vernieuwende initiatieven centraal staan. Dat betekent dat de oude structuren – althans voorlopig – in stand blijven. Dat lijkt ons onwenselijk. Wij zouden het prettig vinden als de staatssecretaris van Justitie openlijk zou willen wijzen op alternatieven, zoals het onze. Aldus worden creatieve personen minder afhankelijk gemaakt van organisaties die het eigenbelang het zwaarst vinden wegen.

Zie de toespraak van Eurocommissaris Kroes hier

TOEZICHT OP BUMA/STEMRA NAAR NMa?

Het Tweede Kamerlid Kees Verhoeven van D66 wil het toezicht op Buma/Stemra opdragen aan een nieuw te vormen toezichthouder, waarin NMa, OPTA en de Consumentenautoriteit worden ondergebracht. Verhoeven vindt dat het bestaande toezicht door het College van Toezicht Auteursrechten te weinig voorstelt.

De NMa is opgericht om de concurrentie te vergroten op markten waar marktwerking mogelijk is, waardoor keuzevrijheid en een betere prijs-kwaliteitverhouding voor de consument worden bewerkstelligd. Daarvoor was al de OPTA opgericht om toezicht te houden op de liberalisering van sectoren die voorheen werden gekenmerkt door een overheidsmonopolie, nl. die van post en telecommunicatie. Om nieuwe aanbieders een kans te geven en concurrentie tot stand te brengen, moesten tarieven en toegang tot markten worden gereguleerd. De Consumentenautoriteit is bedoeld voor collectieve consumentenbescherming. Het kabinet heeft besloten deze toezichthouders te laten fuseren, omdat hun werkterreinen gedeeltelijk overlappend zouden zijn.

Het voorstel van D66 om het toezicht op Buma/Stemra onder te brengen bij de nieuw te vormen toezichthouder verdient sympathie. De roep om stevig toezicht op Buma/Stemra is tenslotte niet van vandaag of gisteren en heeft vooral te maken met wangedrag van een organisatie tegenover haar eigen leden en tegenover haar gebruikers (omroepen, winkels, etc.). Toch is het niet logisch.
Zoals gezegd is de NMa bedoeld voor algemeen markttoezicht en de OPTA voor specifiek toezicht op één markt. Buma/Stemra onder dit toezicht brengen veronderstelt dus dat er op de markt voor de exploitatie van auteursrechten ofwel marktwerking bestaat of dat dit een sector is die geliberaliseerd wordt of moet worden. Dat is niet het geval. De overheid heeft nooit aangegeven een dergelijke markt te willen bevorderen. Naar mijn idee zou dat nu juist wel moeten gebeuren. Buma/Stemra heeft een feitelijk monopolie: deze organisatie heeft als enige een vergunning om te mogen bemiddelen bij de exploitatie van auteursrechten. Daar wringt de schoen. Monopolies kunnen markttoegang belemmeren, vrije prijsvorming tegengaan en innovatie in de weg staan.
Het lijkt mij zinvol als de overheid concurrentie gaat stimuleren door alternatieven als Creative Commons en VillaMusicRights nadrukkelijker onder de aandacht te brengen.

Minister van Justitie: Auteurs kunnen zelf rechten beheren

Tweede Kamerlid Kees Verhoeven van D66 vroeg de minister van Justitie het volgende:
Klopt het dat Buma via haar wettelijke taak rond openbaarmaking een monopoliepositie heeft waardoor muzikanten die rechten willen innen geen keuze hebben dan gebruik te maken van de diensten van Buma/Stemra?

Minister Opstelten van Justitie antwoordde op 24 augustus 2011:

Op basis van artikel 30a van de Auteurswet heeft een bedrijf dat wil bemiddeleninzake het muziekauteursrecht, toestemming nodig van de Minister van Justitie. Tot op heden is die toestemming enkel verleend aan de vereniging Buma.
Buma beschikt hierdoor in Nederland feitelijk over een monopoliepositie. Muziekauteurs zijn overigens niet verplicht om de licentieverlening inzake de uitvoering van een werk in een radio- of televisieprogramma of uitvoering in het openbaar onder te brengen bij Buma. Het staat een auteur vrij om die taak zelf ter hand te nemen.

KOSTEN VAN RECHTEN VOOR EEN KLEINE OMROEP

Radio 227 is een commerciële kabelzender die 9 jaar geleden is opgericht voor de 40+ groep als enkele 24/7 easy listening radiomuziekzender bestond. De zender heeft vanwege hoge kosten moeite het hoofd boven water te houden. Het CDA-Tweede Kamerlid Haverkamp vroeg minister Van Bijsterveldt om opheldering over de kosten. Zij antwoordde mede namens staatssecretaris Teeven van Justitie op 9 augustus jl. het volgende.

Kosten van Buma/Stemra (auteursrechten)

In 2010 konden ongeveer 850.000 kabelabonnees Radio 227 ontvangen. De zender had een gemiddeld muziekgebruik van meer dan 50%, zodat voor Buma voor 2010 de hoogste
minimumvergoeding is gefactureerd van € 14.257,05 (excl. BTW). Dat is per abonnee per jaar voor 2010 € 0,0167 en voor 2011 € 0,019. Het door Buma/Stemra voor radio- en televisieomroepen gehanteerde tarief bestaat uit een percentage van de omzet, waarbij het percentage afhankelijk is van de hoeveelheid muziek die wordt gebruikt, met een bepaald minimum. Indien er 100% muziek wordt gebruikt, is 10% van de omzet voor Buma. Daarnaast geldt er een minimumtarief dat afhankelijk is van het aantal aansluitingen en het gemiddeld muziekgebruik, hetgeen is uitgewerkt in staffels.

Sena (naburige rechten)

Radio 227 betaalt de minimumvergoeding van € 2.500,-. Voor de vaststelling van de minimumvergoeding worden de commerciële inkomsten van een radiostation als uitgangspunt genomen. De minimumvergoeding is in 2004 tot stand gekomen in overleg met de brancheorganisatie van de niet-landelijke radiostations (NLCR).

Rol overheid

De overheid heeft geen bemoeienis met de hoogte van de tarieven van bovengenoemde organisaties. De minister merkt daarbij op dat het Europese Hof van Justitie in de zaak Sena-NOS van 6 februari 2003 het aantal luisteraars als één van de criteria heeft genoemd waaraan de billijkheid van de te betalen vergoeding (het tarief) kan worden getoetst. Dit houdt in dat bij de vaststelling van de billijkheid rekening kan worden gehouden met de daadwerkelijke kijk- en luisterdichtheden. Onder omstandigheden kan volgens het Europese Hof van Justitie (Zaak Kanal 4 – TV5, 11 december 2008) het zelfs zo zijn dat het niet gebruiken van het actual audience criterium misbruik van machtspositie kan opleveren, met onbillijke tarieven als gevolg. Het ligt op de weg van de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) om eventueel te beoordelen of de door beheersorganisaties gehanteerde tarieven misbruik van machtspositie vormen in de zin van de Mededingingswet. Het staat partijen vrij om de billijkheid van het tarief ter beoordeling voor te leggen aan de rechter.

WAT IS PLAGIAAT (5)?

Bent Van Looy van Das Pop is razend op ramen- en deurenfabrikant Belisol. Het bedrijf heeft, zo gelooft de muzikant althans, de hit 'Never get enough' geplagieerd in een reclamespot. Kijk hier

AFGIFTE PERSOONSGEGEVENS TOEGESTAAN

Vandaag publiceerde staatssecretaris Teeven van Justitie zijn zgn. speerpuntenbrief auteursrecht. Daarin staat dat rechthebbenden meer mogelijkheden krijgen om civielrechtelijk op te treden tegen partijen die met illegaal aanbod de markt verstoren. Het downloaden van auteursrechtelijk beschermd werk uit illegale bron wordt daarom onrechtmatig, maar niet strafbaar. De handhaving richt zich op websites en diensten en niet op consumenten die af en toe bestanden up- en downloaden. Consumenten hoeven niet bang te zijn voor criminalisering. Dat klopt als je iets niet strafbaar stelt. Maar ook langs civielrechtelijke weg kunnen de gevolgen fors zijn. In de brief valt ook te lezen dat er wettelijke waarborgen komen die ervoor zorgen dat rechthebbenden geen afgifte van persoonsgegevens kunnen afdwingen van consumenten die op beperkte schaal up- en downloaden. Maar daar wordt dan aan toegevoegd: "Afgifte mag alleen aan de orde zijn als de rechter heeft vastgesteld dat iemand zich schuldig heeft gemaakt aan grootschalige auteursrechtinbreuken en als het niet mogelijk is gebleken om de websitebeheerder of de hosting provider effectief aan te spreken." Kortom, consumenten kunnen ook onrechtmatige handelen en worden gedwongen persoonsgegevens af te staan. Vervolgens zullen rechthebbenden eisen:
1. een verbod op verdere inbreuken
2. een dwangsom voor iedere nieuwe overtreding, en
3. een schadevergoeding.

AUTEURSRECHT: REGISTREREN OF NIET?

Het is niet nodig je muziek ergens te registreren om auteursrecht te krijgen. Auteursrecht heb je automatisch zodra je iets maakt dat een eigen, oorspronkelijk karakter heeft en dat in een tastbare vorm is neergelegd, zoals een geluidsopname. Toch maken veel muzikanten zich ongerust: hoe moet dat dan als iemand zegt dat hij de maker is van mijn werk? Om dat te voorkomen kan je muziek registreren, je hebt dan een bewijs. Dat kan bijvoorbeeld door je werken bij de belastingdienst of een notaris te deponeren, een andere mogelijkheid is per post een gesloten enveloppe aan jezelf sturen met daarin partituren of opnamen, en die ongeopend te bewaren. Wat ook kan is je werken registreren bij het Benelux Bureau voor Intellectuele Eigendom . Aan sommige manieren van registreren zijn kosten verbonden.
In de Verenigde Staten werkt het anders. Ook daar ontstaat auteursrecht automatisch, maar depot bij belastingdienst of een brief aan jezelf versturen noemen ze daar “poor man’s copyright”. Het is daar gebruikelijk om je werken te registreren bij de US Copyright Office. Zonder die registratie kan je namelijk geen rechtszaak beginnen. Dit geldt overigens alleen voor werken van Amerikaanse oorsprong.

Wat is plagiaat (3)?

Is alle muziek plagiaat? Kijk hier

Waarom heet auteursrecht auteursrecht?

Als je je eigen liedjes schrijft worden die beschermd door auteursrecht. Waarom heet het dan niet componistenrecht of muziekrecht? Zoals alles heeft dit een historische achtergrond. Eeuwen geleden is de boekdrukkunst uitgevonden, waardoor geschriften vermenigvuldigd en verspreid konden worden. Het recht toen was bedoeld voor drukkers en uitgevers en diende een commercieel belang. Het heette toen kopijrecht. Later kwam de auteur – de schrijver dus - zelf in beeld en ging het steeds meer om de bescherming van zijn creatieve prestatie. Toen is het auteursecht gaan heten. Gaandeweg is het auteursrecht uitgebreid van letterkunde tot kunst en wetenschap. In het Engels wordt auteursrecht overigens nog steeds copyright genoemd.

"FINANCIËLE BLACKBOX" IN DE AUTEURSRECHTENWERELD

Muziekuitgevers trekken aan de touwtjes bij Buma/Stemra, componisten zijn nauwelijks te bekennen. Lees verder in de Volkskrant van 16 februari

WAT IS PLAGIAAT (2)?

Voor het vaststellen van plagiaat gaat het om akkoordenschema's en melodielijnen. Wat betekent het concept? Luister eens naar het prachtige MacCarthur Park van Richard Harris (1968) en de rommel uit 1976 van John Miles Music